Shkruan: Pal ShTUFI
Para tre ditësh më doli një punë urgjente dhe fluturova për në Zvicër. Rastisi të ulesha në karrigen numër pesë. Dmth, më ra të shihja pothuajse të gjitha fytyrat që futeshin në aeroplan.
Ç’më pa?
Vajza e djem të ri si rrezja e diellit. Bukuri, elegancë dhe kulturë. Kështu flisnin pamjet e tyre. Kështu shihnin sytë e të gjithëve, jo vetëm të mitë.
Pastaj gra të reja me fëmijë në krah, të cilëve u flisnin herë shqip e herë gjermanisht. Gra me fytyra tipike shqiptare, me bukuritë e trashëguara, nga antika e deri në ditët e sotme.
Edhe diell e hanë me ua pasë lakmi nurin dhe bukurinë që kishin.
Fëmijë bombastikë, të gjallë e plot jetë. Foshnja që qanin dhe me atë vaj sikur dëshironin të thoshin se nuk i binden rregullave që ngushtojnë hapësirat në atë fluturake dhe askund në botë.
Para dhe pas meje dëgjoja muhabete rasti. Muhabete plot kualitet, shqip dhe gjermanisht. Ymri me t’u rritë.
Shkurt, mrekulli më panë sytë atë ditë. Kam parë edhe tjera herë djem e vajza të këtij niveli, por jo kaq shumë në një aeroplan, me 180 udhëtarë.
Kjo rini nuk do luftë. Janë tepër të mirë, të bukur dhe paqësorë për t’i bërë mish për top.
Arsyeja e mendjes së shëndoshë duhet të bëhet pararojë e paqes dhe prosperiteti për këtë rini. Duhet t‘i shterim të gjitha mundësitë e mendjes e shpirtit që kjo rini kurrë mos ta mësojë luftën dhe vdekjen. Kurrë!
Paqja nuk është gjendje e dhënë. Paqja krijohet me mund, përkushtim dhe inteligjencë. Paqja do edhe mirëmbajtje, durim dhe kompromise. E tërë jeta është kompromis.
Vetëm qiell pa ré, dritë e hapësirë paqeje i kemi borxh këtij brezi të mrekullushëm.
Lum bofsha për ta. Gjithëjetën.
