Përkrahësit e bisedimeve argumentojnë se Ukraina nuk ka gjasa të rifitojë ndonjëherë territorin që Moska e ka aneksuar tashmë dhe një marrëveshje paqeje do të ndalonte vrasjen dhe shkatërrimin.
Nëse Kievi pranon të qëndrojë jashtë NATO-s si pjesë e marrëveshjes, kjo do të reduktonte tensionet dhe do të krijonte skenën për harmoninë e ardhshme.
Së pari, as Putini dhe as këshilltarët e tij të politikës së jashtme nuk kanë hequr dorë nga qëllimi i tyre për të ringjallur perandorinë cariste/sovjetike siç ekzistonte nga vitet 1780 deri në vitet 1980. Burimi i telasheve të sotme nuk ishte zgjerimi i NATO-s, por ambiciet perandorake të Moskës.
Së dyti, premtimi i Kremlinit për mossulmim nuk do të thotë asgjë. Në vitin 1945, BRSS nënshkroi Kartën e OKB-së për ndalimin e luftës, përveç në vetëmbrojtje ose për hir të sigurisë kolektive.
Kohët e fundit, Kievi ra dakord të transferonte armët e tij bërthamore të epokës sovjetike në Rusi dhe t’i bashkohej Traktatit të Mospërhapjes Bërthamore të vitit 1994 në këmbim të garancive nga Moska, Uashingtoni dhe Londra se do të respektonte pavarësinë dhe kufijtë e Ukrainës, të cilat janë shkelur në mënyrë të përsëritur.
Së treti, asnjë marrëveshje paqeje me regjimin e Putinit nuk mund të sigurojë drejtësi për kriminelët e luftës. Për sa kohë që Putini qëndron në pushtet, ai nuk mund dhe nuk do të dënohet dhe as nuk do të lejojë që bashkëpunëtorët e tij kriminalë të përballen me drejtësinë.
Presidenti rus dhe shoqëruesi i tij nisën një luftë të paprovokuar dhe rrëmbyen të paktën 20,000 fëmijë ukrainas, si dhe të rritur të panumërt, dhe Gjykata Ndërkombëtare Penale (ICC) lëshoi urdhra arresti për Putinin dhe Maria Lvova-Belova, komisioneren e tij për të drejtat e fëmijëve.
Statuti i Romës që themeloi ICC-në specifikon se “pozita zyrtare e kreut të shtetit ose qeverisë, anëtarit të qeverisë ose parlamentit, përfaqësuesit të zgjedhur ose zyrtarit qeveritar nuk e përjashton në asnjë rast një person nga përgjegjësia penale”.
Së katërti, për sa kohë që regjimi i Putinit mbijeton, Rusia nuk do të njohë apo paguajë për dëmin që i ka shkaktuar Ukrainës.
Dëmi i ekonomisë nëpërmjet shkatërrimit të ndërtesave, infrastrukturës, blegtorisë, viteve të humbura të PBB-së, dëmtimit të burimeve dhe të gjitha themeleve të rritjes dhe mirëqenies do të mbetej i pakompensuar, së bashku me shkatërrimin e mjedisit natyror, për të mos përmendur shkatërrim kulturor i muzeve, teatro të plaçkitur dhe salla koncertesh të shkatërruara.
Që Rusia të përmbushë detyrimet e saj për këto reparacione, regjimi i Putinit duhet së pari të zëvendësohet nga rusë reformistë dhe/ose një administratë ndërkombëtare.
Ashtu si në Gjermani dhe Japoni pas vitit 1945, shoqëria ruse duhet të shtyhet drejt demokracisë.
Siç ka theksuar Elena Davlikanova, pajtimi i vërtetë me Ukrainën dhe Perëndimin do të kërkojë ndryshim të thellë në Federatën Ruse dhe mund të duhen breza për të ndryshuar mentalitetin mbizotërues.
Derisa reforma dhe ndryshime të tilla të zënë rrënjë, Rusia ka të ngjarë të ruajë ambiciet e saj imperialiste.
Këmbëngulja për reformat demokratike në Rusi është thelbësore për të shmangur pasigurinë e qëndrueshme.
Njerëzit me vullnet të mirë nuk duhet as të mendojnë për të negociuar një kompromis me diktatorin aktual rus.
