Shkruan: Rasim SMAJLAJ
Takimi i fundit mes Albin Kurtit dhe Fatmir Limajt zgjati mbi dy orë. Dhe sërish, pa rezultat konkret. Por këtë herë, barra nuk bie njësoj mbi të gjithë.
Fatmir Limaj dhe NISMA që në fillim kanë treguar vullnet për tejkalimin e bllokadës, duke shtrirë dorën e bashkëpunimit për formimin e institucioneve. Dhe për këtë, ai meriton vlerësim – jo si aleat i zakonshëm politik, por si dikush që e kupton rëndësinë e shtetit dhe përgjegjësisë para qytetarit.
Por nga krahu tjetër, kryeministri në ikje Albin Kurti po e zvarrit këtë proces me një lloj arrogance që nuk i shkon një lideri shtetformues. Ai nuk po sillet si njeri i shtetit, por si drejtues i një lëvizjeje që ende nuk ka zbritur në realitetin institucional. Asnjë hap konkret, asnjë reflektim politik. Vetëm retorikë e njohur dhe inat i konsumuar.
Po të ishte vërtet i përkushtuar për stabilitet institucional, do të vepronte tashmë. Por bllokada po i konvenon – sepse i mban të gjithë në pritje dhe të vetmen zgjidhje e paraqet veten e tij.
Ndërkohë, Kosova ka nevojë për institucione funksionale, për një vizion të përbashkët. Ka nevojë për liderë që flasin më pak dhe veprojnë më shumë. Dhe mbi të gjitha, për bashkëpunim që e tejkalon kalkulimin e numrave.
BE dhe NATO nuk i pret vendet që nuk munden as të formojnë Qeveri. E nëse kështu vazhdojmë, do të bëhemi shembull i asaj çfarë nuk duhet ndodhur në një demokraci.
Tani është koha që Kurti ta dëshmojë se nuk është peng i vetes. Dhe ta pranojë se koha për refuzime ka kaluar. Populli nuk do më lajthitje politike. Do institucione, do zbatim të ligjit, do zhvillim.
Dhe në këtë moment kritik, çdo lider që zgjedh t’i shërbejë interesit të shtetit – siç po bën Fatmir Limaj – është më shumë se aleat. Është i domosdoshëm.
