Nga Rasim Smajlaj
Kosova sot mbetet ndër shtetet më të varfra të Evropës. Me një GDP për frymë rreth 6 mijë dollarë, ne jemi pothuajse në të njëjtin nivel me Ukrainën – një vend që prej vitesh ndodhet në luftë. Kjo tregon më shumë se çdo statistikë tjetër për realitetin tonë ekonomik: jemi një vend i varfër që po drejtohet nga politika që synojnë mbijetesën, jo zhvillimin. Në vend që të hapen fabrika, të rritet prodhimi vendor apo të krijohen vende të reja pune, Qeveria Kurti po zgjedh rrugën më të lehtë – atë të shpërndarjes së parasë publike për të mbuluar dështimin e politikave të saj ekonomike. Së fundmi, u shpall ndarja e rreth 25 milionë eurove për studentët, në një akt që më shumë ngjan me blerje të heshtur të votës sesa me investim në arsim. Këto para nuk e ndryshojnë gjendjen e arsimit, as nuk e rrisin cilësinë e dijes. Ato janë thjesht një përpjekje për të mbuluar varfërinë me një ndihmë të përkohshme, për të krijuar ndjenjën se “qeveria po bën diçka”. Në fjalorin tim, ky gjest quhet “riparim i varfërisë” — një politikë që nuk e shëron problemin, por vetëm e mbulon përkohësisht. Në realitet, këto para janë pagesa që bëhen për të fituar besimin e atyre që janë lënë në margjina nga ekonomia e dështuar e qeverisë. Një qeveri që e njeh varfërinë, por nuk e lufton me zhvillim – vetëm e përdor për qëllime politike. Kosova nuk ka nevojë për shpërndarje të përkohshme, por për strategji afatgjatë zhvillimi, për investime në ekonomi reale, arsim cilësor, mbështetje të sektorit privat dhe punë të dinjitetshme. Varfëria nuk luftohet me “dhurata”, por me vizion, punë dhe përgjegjësi politike. Kurti mund të blejë kohë, por jo zhvillim. Ai mund të shpërndajë para, por jo mirëqenie. Sepse një shoqëri që mbahet me subvencione, nuk rritet – thjesht mësohet të presë gjithmonë një tjetër ndihmë nga lart.
