Rrallëherë ndodh që një politikan të thyejë të gjitha iluzionet jo vetëm të votuesve të tij, por edhe të kolegëve të tij nga rajoni në dy lëvizje, siç bëri presidenti i sapozgjedhur i Malit të Zi, Jakov Milatoviq.Dhe kjo për dy tema shumë të papëlqyeshme, mbi të cilat skena politike në radhë të parë serbe është thyer me vite – çështja e (mos)njohjes së Kosovës dhe çështja e gjenocidit në Srebrenicë.
Milatoviqi, ashtu si paraardhësi i tij në atë pozitë – Milo Gjukanoviq, shumë qartë tha se Mali i Zi nuk do ta tërheqë njohjen e Kosovës si shtet i pavarur, përkundër pritjeve të mëdha të Serbisë dhe politikanëve serbë.
Për këtë ka kontribuar shumë vetë Gjukanoviq me ligjin që diskriminonte KPS-në.
Natyrisht, thirrjet e fitores së përkrahësve të Milatoviqit ishin të kota – Kosova është Serbi, Mali i Zi dhe Serbia janë një familje, por edhe “gjunjët e vdekjes” për Gjukanoviqin nga manastiri Stanjevići afër Budvës.
Zgjedhjet treguan qartë se Mali i Zi nuk e do më Gjukanoviqin, por edhe se nuk dëshiron të jetë më nën petkun e Serbisë, për të cilën ende shpresojnë shumë politikanë serbë.
Siç tha ai, Gjykata Ndërkombëtare ishte shumë e qartë dhe mori një vendim kur është fjala për Srebrenicën dhe se gjenocidi në Srebrenicë ishte individualizuar.
Praktikisht dihet se kush është dënuar për vrasjet e planifikuara në Srebrenicë dhe se ai si president e njeh atë vendim.
Mirëpo, pikëpamjet e Milatoviqit nuk i pëlqejnë të gjithëve në Mal të Zi, ndaj pretendojnë se fitorja e tij është “disfata e Malit të Zi”, sepse ai është protagonist i “botës serbo-ruse”, siç thotë historiani Podgoricas Novak Adžić, dhe se zgjedhjet ishin fituar nga “forcat anti-malazeze”.
Agjenda politike e Milatoviqit është e drejtpërdrejtë – Mali i Zi, Bashkimi Evropian, një jetë më e mirë për të gjithë qytetarët dhe marrëdhëniet më të mira me të gjitha vendet e rajonit.
Në fakt, gjithçka është e kundërta e Serbisë, veçanërisht në aspektin e BE-së.
Hunda nuk del më.
